Bir Zalimin Son Günü
Yine nefes nefese uyandı. Suratından terler damlıyordu kucağına. Yıllardır sık sık böyle uyanıyordu zaten, çığlık çığlığa. Durdu, nerede olduğunu bilmiyormuş gibi etrafını süzdü her zamanki gibi ışıklar açıktı, çünkü karanlıkta uyuyamıyordu. Sonra üstünü başını yokladı, maalesef yine ölmemişti.Üzülse mi, sevinse mi anlamadı. Başını kaldırdı ve yatağının karşısındaki ahşap sehpanın üstündeki dijital saate baktı. Saat 11.09.2014 09.30'u gösteriyordu..Kalkmak istedi, içinden 'askeerr!' diye bağırmak geçti karşılığında da 'Emredin komutanım' diye bir cevap bekledi. Son günlerde zamanı bile şaşırıyordu. 97 yaşına gireli neredeyse iki ay oldu. Sanki öldürdüğü insanların hayatlarını ömrüne ekliyordu. Ve yüzündeki izler o kadar çoktu ki bütün günahları yüzüne yazılmış gibiydi. Güçlükle yürüyordu, hatta işine geldiğinde hiç yürüyemiyordu. Artık gözleri, kulakları, kol ve bacakları da işlevlerini tam olarak yerine getiremiyordu. Bunlar yaşlılığıyla beraber gelen sorunlardı ama insanlığı doğuştan sorunluydu. Bu uzuvların bir insan için ne kadar önemli olduğunu onları kaybetme eşiğindeyken anlamıştı. Yıllar önce insanların değil uzuvlarını canlarını alan sanki o değildi.
Yıllardır intihar etmek istiyordu. Duyduğu çığlıklara, rüyalarında gördüğü şeylere, yalnızlığa dayanamıyordu artık. Ama korkaktı onu bile yapamazdı. Belki de ölümden sonra rüyasında gördüğü insanların yanına gitmekten, onlara hesap vermekten korkuyordu. O kadar korkaktı ki pişman olduğunu kendine bile itiraf edemiyordu. Bu yüzden Azrail'in canını almasını bekliyordu ama sanki Azrail bunu istemiyordu sanki Azrail cehennemin bile onun günahlarına yetmeyeceğini düşünüyordu.
Güçlükle ayağa kalktı, terliklerini ayaklarıyla yoklayarak buldu. Ev sessizdi, zaten evi çekip çeviren yardımcısından başka kimse yoktu. Banyoya doğru yürüdü, yol hiç bitmeyecek gibi geldi ve zorda olsa banyoya ulaştı. Lavabonun önünde dikilip bir süre kendisine bakakaldı, yaşlandığına inanmıyor gibiydi. Kendi suratından korktu biraz, o an bu suratın binlerce kişi için korku demek olduğunun ve televizyonda görenlerin hayatlarının bir daha aynı olmadığının farkında değildi.
Zorlukla oturma odasına geçti. Oda biraz eski görünmesine karşın şaşaalı görünüyordu. Duvarda asker üniformalı fotoğraflarıyla ailesinin bir kaç fotoğrafı bulunuyordu. Yardımcısı içeri girdi ve 'Efendim, kahvaltınızı burada mı alırsınız?' diye sordu. İhtiyarın dudakları arasından zorla 'istemez' kelimesi çıktı. Uzun zamandır keyifle bir şeyler yemiyordu.Çünkü Sıkıyönetim döneminde denetlediği cezaevlerinden birinde mağdura dışkısının yedirilmesini görmüştü. O zaman hiçbir şey hissetmemişti şimdi bile bunun o olaydan dolayı olduğunu kendine itiraf edemiyordu, her şeyi yaşlılığına bağlıyordu. Kumandaya uzandı, televizyonu açıp kanallar arasında rastgele dolaştı durdu. 11 Eylül terör saldırılarının anması ile ilgili haberlerde durdu, biraz dinledi. Yüzlerce insanın ölmesine terör saldırısı denmiş geçilmişti. Oysa ki o, insanları öldürürken çok iyi bahaneler bulmuştu, yargılanması güçtü bu yüzden.
Gece hiç uyumamıştı, bu yüzden koltukta bir süre uyuyakaldı. Saatler sonra yine ter içinde uyandı belli ki her zamanki rüyayı görmüştü. Kalktı, hazırlanmak için yatak odasına doğru yürüdü. Oturma odasından çıkarken yardımcısına arabayı hazırlatmasını, biraz gezeceğini söyledi. Dolabını açtı eski üniformasına baktı ve parmak ucuyla dokundu. Dokunur dokunmaz tank sesleriyle karışık çığlıklar, bağırışmalar duydu ve elini hemen geri çekti. Delirdiğini hissediyordu. Sakinleşmeye çalıştı ve yardımcısını çağırdı. Yardımcısı yardımıyla giysilerini giydi ve arabasına bindi. Sahile doğru gidiliyordu ki yolun sağında bir grup kalabalık elinde pankartlarla bir şeyler bağırıyordu. Belli ki bunlar bazı sivil toplum kuruluşları ve sendikaların 12 Eylül Darbesinin anması için düzenledikleri bir yürüyüştü yada hazırlık yapıyorlardı. İhtiyar komutan 'soldan' diye emir verdi şoförüne.Ve otuz iki yıllık gelenek sürdü, yine görmedi, bakmadı, dinlemedi, yüzleşmedi hiçbiriyle.
Tam sahile vardılar ki yine o bağırışları ve çığlıkları duydu. Görmemezlikten geldiği her şey kafasının içinde birikmişti sanki. Daha fazlasını kalbi kaldırabilirdi belki ama beyni kaldıracak gibi değildi içindekiler taşıyordu artık. Şoförüne bu kez acı içinde 'Eve gidelim' dedi, inler gibi. Şoför denileni hemen yaptı ve eve doğru sürdü arabayı. Eve varır varmaz yatak odasına geçti. Yatağının hemen yanında duran beyaz şık komidinin üzerindeki ilaçlarını aldı ve ellerinin titremesine karşın hızlıca içti ve yatağına uzandı. Bir süre tavana öylece baktı, hiçbir şey düşünmüyordu ve öylece uyuyakaldı.
Gecenin bir vakti uyandı. Nefes almakta güçlük çekiyordu. Vücudu, yatağı terden sırılsıklam olmuştu. Dehşet içinde yatağında doğruldu, nefes almaya çalışıyordu. Göğsü durmadan hareket ediyordu ve çocukken yaptığı yaramazlıktan sonra hissettiği karın ağrısını hissetti. Pişmanlık ve korkunun oluşturduğu o ağrı. Bağırmak, yardımcısına sesini duyurmak istedi fakat yapamadı. Ayağa kalktı, kapıya yöneldi ama henüz birkaç adım attı ki yatağın önünde yere düştü. Bu sefer ölüyordu, hissetti. Dolaba doğru baktı, gözleri kapanmadan gördüğü son şey dijital saatti. Saatte gördüğü şey ise 12.09.2014 03.00'dı
Zorlukla oturma odasına geçti. Oda biraz eski görünmesine karşın şaşaalı görünüyordu. Duvarda asker üniformalı fotoğraflarıyla ailesinin bir kaç fotoğrafı bulunuyordu. Yardımcısı içeri girdi ve 'Efendim, kahvaltınızı burada mı alırsınız?' diye sordu. İhtiyarın dudakları arasından zorla 'istemez' kelimesi çıktı. Uzun zamandır keyifle bir şeyler yemiyordu.Çünkü Sıkıyönetim döneminde denetlediği cezaevlerinden birinde mağdura dışkısının yedirilmesini görmüştü. O zaman hiçbir şey hissetmemişti şimdi bile bunun o olaydan dolayı olduğunu kendine itiraf edemiyordu, her şeyi yaşlılığına bağlıyordu. Kumandaya uzandı, televizyonu açıp kanallar arasında rastgele dolaştı durdu. 11 Eylül terör saldırılarının anması ile ilgili haberlerde durdu, biraz dinledi. Yüzlerce insanın ölmesine terör saldırısı denmiş geçilmişti. Oysa ki o, insanları öldürürken çok iyi bahaneler bulmuştu, yargılanması güçtü bu yüzden.
Gece hiç uyumamıştı, bu yüzden koltukta bir süre uyuyakaldı. Saatler sonra yine ter içinde uyandı belli ki her zamanki rüyayı görmüştü. Kalktı, hazırlanmak için yatak odasına doğru yürüdü. Oturma odasından çıkarken yardımcısına arabayı hazırlatmasını, biraz gezeceğini söyledi. Dolabını açtı eski üniformasına baktı ve parmak ucuyla dokundu. Dokunur dokunmaz tank sesleriyle karışık çığlıklar, bağırışmalar duydu ve elini hemen geri çekti. Delirdiğini hissediyordu. Sakinleşmeye çalıştı ve yardımcısını çağırdı. Yardımcısı yardımıyla giysilerini giydi ve arabasına bindi. Sahile doğru gidiliyordu ki yolun sağında bir grup kalabalık elinde pankartlarla bir şeyler bağırıyordu. Belli ki bunlar bazı sivil toplum kuruluşları ve sendikaların 12 Eylül Darbesinin anması için düzenledikleri bir yürüyüştü yada hazırlık yapıyorlardı. İhtiyar komutan 'soldan' diye emir verdi şoförüne.Ve otuz iki yıllık gelenek sürdü, yine görmedi, bakmadı, dinlemedi, yüzleşmedi hiçbiriyle.
Tam sahile vardılar ki yine o bağırışları ve çığlıkları duydu. Görmemezlikten geldiği her şey kafasının içinde birikmişti sanki. Daha fazlasını kalbi kaldırabilirdi belki ama beyni kaldıracak gibi değildi içindekiler taşıyordu artık. Şoförüne bu kez acı içinde 'Eve gidelim' dedi, inler gibi. Şoför denileni hemen yaptı ve eve doğru sürdü arabayı. Eve varır varmaz yatak odasına geçti. Yatağının hemen yanında duran beyaz şık komidinin üzerindeki ilaçlarını aldı ve ellerinin titremesine karşın hızlıca içti ve yatağına uzandı. Bir süre tavana öylece baktı, hiçbir şey düşünmüyordu ve öylece uyuyakaldı.
Gecenin bir vakti uyandı. Nefes almakta güçlük çekiyordu. Vücudu, yatağı terden sırılsıklam olmuştu. Dehşet içinde yatağında doğruldu, nefes almaya çalışıyordu. Göğsü durmadan hareket ediyordu ve çocukken yaptığı yaramazlıktan sonra hissettiği karın ağrısını hissetti. Pişmanlık ve korkunun oluşturduğu o ağrı. Bağırmak, yardımcısına sesini duyurmak istedi fakat yapamadı. Ayağa kalktı, kapıya yöneldi ama henüz birkaç adım attı ki yatağın önünde yere düştü. Bu sefer ölüyordu, hissetti. Dolaba doğru baktı, gözleri kapanmadan gördüğü son şey dijital saatti. Saatte gördüğü şey ise 12.09.2014 03.00'dı

Yorumlar
Yorum Gönder