Ben Sana Aşık Değilim

      Bacaklarının ıslanmasıyla uyandı. Uyumuş muydu yoksa ölmüş mü? Bir an yıllardır lavaboda, o soğuk zeminde, oturduğunu sandı. Birkaç dakikada yıllar kadar gözyaşı dökmüştü çünkü. Kafasında sadece bir ses haykırıyordu; 'Ben sana aşık değilim'. 
   
     Bağıra bağıra 'Aşk nedir ki?' diye düşünmeye çalışıyordu hıçkırıklarına aldırış etmeden. Kalp atışlarını sağ ayağının topuğunda hissediyordu. Şaşırdı, şaşırdığı şey kalp atışlarını topuğunda hissetmesi değil, kalp atışlarını hissetmesiydi. Sevindi bir an çokta uzağa gitmiş sayılmaz diye. Ayağa kalkmak istedi, yapamadı. Kendi kendine koyduğu teşhisle migreninin azdığını düşündü. Migreni var mıydı emin değildi bile. Bulanık görüyordu her şeyi belki de insanlar hayata dört gözle bakıyorlardır da onunkinin gönül gözleri kapanmıştı diye düşündü. Hayatında hiç bağıra bağıra ağlamamıştı son birkaç dakikayı saymazsak. Duraksadı en son maç izliyordu ve mutluydu. Şimdi ağladığı duyulmasın diye bağırmamaya, çığlığını yutmaya çalışıyordu. Hayatın neler getirebileceğini, üzülmek ile sevinmek yada çok mutluyken mutsuzluğun en derinine düşmek arasında bir geçiş sunmuyordu sana hayat. 
  

  Sanki yeni uyanmıştı ve kesik kesik rüyasını hatırlıyordu. Ve bunun rüya olmasını hayatında hiçbir şeyi istemediği kadar istedi. ''Sana sevgim var ama aşık değilim''. Kızın duygularını emin olarak nasıl ayırabildiğine şaşırdı. Yüzyıllardır tanımlanamayan aşkın tanımını, sevgiyle olan farkını, miktarını çözmüş ve bunları ayırabilmişti. O ise hep aşkı mutlulukla ölçmüştü. İnsan birlikte mutlu olduğu kişiye bir de sevgi duyuyorsa aşkı tanımlamanın gereksiz olduğunu düşünmüştü. Aşkın sevgiden farklı olabileceği düşüncesi saçma gelmişti ona hep. Çok sevmek miydi peki aşk? Ama ne kadar sevmekti? Anlatılmayacak kadar mı? Peki iki kişi aynı ölçüde mi anlatamazdı? Ya ben çok daha fazlasını anlatmışımdır ve daha anlatamayacağım çok sevgim vardır ama ikimiz de aşıktık diye düşündü ve bu düşüncelerin sonu yoktu.Ama devam etti  aşk heyecan mı demekti? Yani bir şeyi elde etmeden önce ona olan duygun aşk ama elde ettikten sonra duyduğun şey sevgi miydi? Sonra bunları düşünmenin ne kadar saçma olduğu geldi aklına mesela varoluşu düşünmekten var olmanın keyfine varamayan filozoflar geldi aklına. İnsan duygusunu ölçmek tanımlamak gibi kompleks bir duruma girmemeliydi ona göre. Mutlu ise, o varken kendini yalnız hissetmiyorsa, onun saçının teline zarar gelse canı yanacaksa, onu özlüyor ise, ortak geçmişine özlem duyuyorsa, geleceğinde ona yer veriyorsa lanet olası aşkın var olup olmamasının gereksizliğinden çılgına dönecekti.
    
     Bunları düşünürken hayatında tahmin edeceği son durumdaydı belki de. Böyle bir şeyin olmayacağından emindi her zaman. Çünkü her şeyden, herkesten daha değerli bir şeydi bu. Ona duyduğu tanımlamaktan tatmin olamadığı hislerin sadece ona ait olması aklına geldikçe kahroluyordu. Bir de en çok korktuğu şeyin içinde olmak ona feci acı çektiriyordu. Uzun zamandır ilk kez kendini yalnız hissediyordu. Oturduğu soğuk ve açık bıraktığı musluktan dolayı ıslanan yerden kalkmak için harekete geçti ama feci bir bel ağrısıyla yerine tekrar oturdu. Yine bir kedi özlemi çekti. Yalnız hissetmezdi belki diye düşünüyordu. Aklına her şey geliyordu. Güzel günler, anılar, mektuplar, hüzünler.... Kalkmak istemedi bu sefer sadece bunları düşünmek istedi. Hiçbir zaman ayağa kalkamayacağını düşündü, oraya yığılıp kalalı yarım saat olmuş ya da olmamıştı aslında. 

   Duygularının tarifi yoktu, ne yapacağını düşünürken içeriden telefonunun çaldığını duydu ve ona imkansız gelen o yerden kalkıp telefonuna koştu, sadece telefonuna koşmadı; umuduna, özlemine, mutluluğuna, her şeyine...
    

Yorumlar