Otun Bokun Üzerine

           Siz de çok fazla düşündüğünüzü düşünüyor musunuz? Düşünüyor olmanız sizi nadir kılıyorken çok fazla düşünmeniz sizi nadir kılmaz, kanımca takıntılı yapar. Şunu yazıya dökmek bile aşırı düşünmenin ürünü. Hastalık bu aslında. Öldürmeyen.
          Tamam düşünmek güzel şeydir, biliyoruz bunları, fakat her şeyi düşünmek de güzel midir? Otun bokun üzerine kafa patlatmak, bir anıyı, yaşanmışlığı. Bilimdeki adı umrumda değil... Hayatını değiştiren bir şey olur sürekli düşünürsün, yıllar sonra bile en güzel anında aklına gelir. (Sanki kafanda hadi şu güzel anın anasını belliyelim askerleri vardır.) Böyle bir düşüncenin varlığını anlarım, kabul ederim. Ama o ansızın gelen ve hiçbir şey ifade etmeyen anı ve düşünceler? Onlar neyi amaçlar? Bilinçaltı zırvalıklarını mı? Hala konuyu anlamadığının farkındayım sevgili okur. Çokta umrumda değilsin doğrusu, benim saçma sapan düşüncemin senin umrunda olmadığı gibi... Şu konuyu daha iyi anlatmak için o ansızın aklıma çakılan lüzumsuz anıyı, anı olduğundan bile emin değilim, anlatayım.

         Bu anı beni çoğu kez herhangi bir yerde yakalamıştır. Herhangi bir sohbetin ortasında, uyurken gibi... Bu sefer sahilde, en sevdiğim kafede otururken ben onu yakalıyorum. Gerçi aklıma gelmiş olması onun beni yakalaması demekti ama bunu isteyerek yapmıştım. Beş bilemedin yedi yaşındayım, babam ve annemle bir keresinde içinde saatlerce babamı bekleyip can sıkıntısından patladığım opel vectrayla yoldaydık. Tam emin olmayarak ya yol çalışmasından dolayı yada daha büyük ihtimal olan trafik kontrolden kaçmak için çok bozuk bir yola girmek zorunda kalmıştık. Trafik kontrolden kaçmamızın nedeni arabada bulunan kürtçe kasetleri ve kaçak çayı bahane ederek sorun çıkaran polislerden kaçmak. Aslına bakarsanız polislerden değil de kötü yasaları yapan kötü insanların itaatkar köpeklerinden kaçmaktı bu. O zaman beni ilgilendiren tarafı bu değildi olayın. Polislerden sadece korkardım nedenini bilmezdim. Benim o zaman aklımdaki tek şey bozuk yolda babamın umarım arabanın altı çarpmaz deyişinden sonra araba için korkmamdı. Zaten o yaştaki bir çocuğun o durumda ülkenin bok çukurluğuna değil de arabaya üzülmesi gayet normal tabi. Belki hayatımda kullanacağım bütün konsantrasyonu o yolun düzgün, geçilebilir yerlerine bakıp babama bu taraf daha iyi burdan geç demek için harcamıştım büyük ihtimal. İşte arka koltuğun ortasında oturup ön camda yolu dikkatle incelediğim an size bahsettiğim o gereksiz yerde gereksiz zamanda aklıma gelen an. Eminim sizin de böyle bir durumunuz var ama farkında olmuyorsunuzdur. Sadece o an aklına gelip gitse, tanıdık bir koku gibi, can sıkan bir durum olmaz. Ama bu anlar zincirleme düşünme durumu oluşturmakta bende. Mesela her aklımda patlayan bu an, bu devletin ne kadar boktan olduğu düşüncesinden tut o opeli ve içinde saatlerce beklemem gibi durumları düşünmek zorunda bırakıyor. 
          En sevdiğim kafemin, en sevdiğim saatleri geçmek üzere. Anılarımın olduğu, ki en önemlisi onun gözlerine en son baktığım (ve bir daha bakamayacağımı bildiğim) son yer olan bu sahil kenarındaki güzel latin, yunan şarkıları çalan kafede bunları düşündüm. Keşke senin de nerede ne düşündüğünü bilsem ey okur! Tahmin ettiğin gibi değil umrumda.

Yorumlar