KAR
Kar hızını az da olsa kesmişti. Sokak lambalarının yaydığı
ışıktan da İnsanların yürüyüşlerindeki yavaşlamadan da bu anlaşılıyordu. Yolun
kenarında yığınlar halinde birikmiş olan karlar bembeyazdı. Caddelere düşen
talihsiz kar taneleri ise çamur olmuştu, kapkara. Caddelerdeki ayakkabı ve tekerlek izleriyle
kaplanmış kar tanesi leşleri, insanın olağan hayat akışını engellemenin
bedelini gösterir gibiydi. Kar; aceleyle
yürümeyi engelleyen, toplantıları erteleyen, seyahatleri iptal ettiren, gider
listesini kabartan bir şeydi ve erimeli, ezilmeli, çamur olup yok olmalıydı. Gelecekleri
günler öncesinden haber verilmiş, onları yok etmek için hazırlıklar yapılmıştı.
Her kış olduğu gibi belediyeler yollara mayınlar döşer, insanlar çelik yeleklerini giyer ve mümkün
olduğunca mevzilerinde siperde beklerlerdi. Her şey kar tanelerinin yeryüzüne kavuşur
kavuşmaz yok olmaları içindi. Binlerce yıldır yağdıkları yerde istenmiyorlardı
artık.
Kafamda bu düşüncelerle birlikte
evime doğru yürüyordum. Avukat olmuştum. Hukuka inanmayan bir avukata göre
başarılı bile sayılırdım. Büromla evim
arasındaki tek kavşaktan geçerken durdum. Kavşağın tam ortasında. Caddeye yağan
kar tanesi olmak istedim. Ve durup bu
talihsiz kar tanelerinin mücadelesine katıldım. Kafasında ödeyeceği
faturasıyla, alacağı arabası, gideceği toplantısı olan insanların hayatını
aksatmaktı mücadelemiz. Çalıştıkça yoksullaşan insanları uyandırmaktı
görevimiz. Beni uyandırmayı başarmışlardı. Beni, evime gidip kapıda beni
karşılayan kedime sarıldıktan sonra dosyalar ve faturalarla uğraşmaktan
kurtarmışlardı. Hep nefret ettiğim insanlar gibi olmuştum. Hayatı boyunca
çalışıp yoksul kalan insanlar. İhtiyaçları için yaşayan, başarılı olmak için
hayatını tüketen, fatura insanı olup çıkmıştım. Karın engellediği bir insan
olmuştum kısacası.
Mücadele benim katılmamla güçlenmiş gibi daha
hızlı yağmaya başlamıştı kar, zafer istercesine. Acaba Miranda da burada olsa
bize katılır mıydı diye düşündüm. Beni terk etmesinin üstünden ne kadar zaman
geçti bilmiyordum ama o günden sonra ilk kez kendimi yalnız hissetmemiştim. Sürücülerin
bağrışları, ruhsuz makinelerinin kornaları, bütün o gürültüler gittikçe uzaklaştı
ve sadece sessizlik oluştu.
Uzun
zamandır nasılsın sorusuna bulamadığım cevabı bulmuştum. ‘Yağan son kar tanesi
gibiyim’ tam da bu soruya verilecek cevaptı. Her şeye, herkese geç kalmış gibi.
Yeryüzüne düşer düşmez yok olacakmışım gibi. Miranda ile olan birlikteliğim kar
tanesinin yeryüzüne düşüp yok olması kadar anlık sürmüştü sanki. Her şeyi
hatırlıyordum. Gidişiyle ölümün var olmasına günlerce şükretmiştim. İnsanları
sevmiyordum, hiçbir zaman da sevmemiştim. Ama o doğa gibiydi, kar gibi. Onun
mücadelesine katılmış olmak da mutlu etmeye yetmişti. Yakındım ona ve
hissediyordum varlığını. Her zaman en sessiz anda ya da zil zurna sarhoşken ona
yakın hissediyordum. Ruhumda yaşıyormuş gibi. Kendime ve sessizliğime
yaklaştıkça ulaşıyordum ona en derinde beni bekliyordu.
Miranda’ya varmama ramak kala bir
acıyla uyandım. İnsanların ruhsuz makinelerinden biri çarpmış olmalıydı bana.
Yoldaşlarımla beraber caddenin ortasında yatıyorduk. Mücadelemizi kaybetmiştik.
Ne bir an olsun onları durdurabilmiştik ne de ben Miranda’ya ulaşabilmiştim. Ne
yoldaşlarım binlerce yıldır yağdıkları yerde isteniyorlardı ne de ben ruhum
tarafından, Miranda tarafından isteniyordum.
.jpeg)
Yorumlar
Yorum Gönder