KAR

       Kar hızını az da olsa kesmişti. Sokak lambalarının yaydığı ışıktan da İnsanların yürüyüşlerindeki yavaşlamadan da bu anlaşılıyordu. Yolun kenarında yığınlar halinde birikmiş olan karlar bembeyazdı. Caddelere düşen talihsiz kar taneleri ise çamur olmuştu, kapkara.  Caddelerdeki ayakkabı ve tekerlek izleriyle kaplanmış kar tanesi leşleri, insanın olağan hayat akışını engellemenin bedelini gösterir gibiydi.  Kar; aceleyle yürümeyi engelleyen, toplantıları erteleyen, seyahatleri iptal ettiren, gider listesini kabartan bir şeydi ve erimeli, ezilmeli, çamur olup yok olmalıydı. Gelecekleri günler öncesinden haber verilmiş, onları yok etmek için hazırlıklar yapılmıştı. Her kış olduğu gibi belediyeler yollara mayınlar döşer,  insanlar çelik yeleklerini giyer ve mümkün olduğunca mevzilerinde siperde beklerlerdi. Her şey kar tanelerinin yeryüzüne kavuşur kavuşmaz yok olmaları içindi. Binlerce yıldır yağdıkları yerde istenmiyorlardı artık.
Kafamda bu düşüncelerle birlikte evime doğru yürüyordum. Avukat olmuştum. Hukuka inanmayan bir avukata göre başarılı bile sayılırdım.  Büromla evim arasındaki tek kavşaktan geçerken durdum. Kavşağın tam ortasında. Caddeye yağan kar tanesi olmak istedim. Ve  durup bu talihsiz kar tanelerinin mücadelesine katıldım. Kafasında ödeyeceği faturasıyla, alacağı arabası, gideceği toplantısı olan insanların hayatını aksatmaktı mücadelemiz. Çalıştıkça yoksullaşan insanları uyandırmaktı görevimiz. Beni uyandırmayı başarmışlardı. Beni, evime gidip kapıda beni karşılayan kedime sarıldıktan sonra dosyalar ve faturalarla uğraşmaktan kurtarmışlardı. Hep nefret ettiğim insanlar gibi olmuştum. Hayatı boyunca çalışıp yoksul kalan insanlar. İhtiyaçları için yaşayan, başarılı olmak için hayatını tüketen, fatura insanı olup çıkmıştım. Karın engellediği bir insan olmuştum kısacası.
 Mücadele benim katılmamla güçlenmiş gibi daha hızlı yağmaya başlamıştı kar, zafer istercesine. Acaba Miranda da burada olsa bize katılır mıydı diye düşündüm. Beni terk etmesinin üstünden ne kadar zaman geçti bilmiyordum ama o günden sonra ilk kez kendimi yalnız hissetmemiştim. Sürücülerin bağrışları, ruhsuz makinelerinin kornaları, bütün o gürültüler gittikçe uzaklaştı ve sadece sessizlik oluştu.
            Uzun zamandır nasılsın sorusuna bulamadığım cevabı bulmuştum. ‘Yağan son kar tanesi gibiyim’ tam da bu soruya verilecek cevaptı. Her şeye, herkese geç kalmış gibi. Yeryüzüne düşer düşmez yok olacakmışım gibi. Miranda ile olan birlikteliğim kar tanesinin yeryüzüne düşüp yok olması kadar anlık sürmüştü sanki. Her şeyi hatırlıyordum. Gidişiyle ölümün var olmasına günlerce şükretmiştim. İnsanları sevmiyordum, hiçbir zaman da sevmemiştim. Ama o doğa gibiydi, kar gibi. Onun mücadelesine katılmış olmak da mutlu etmeye yetmişti. Yakındım ona ve hissediyordum varlığını. Her zaman en sessiz anda ya da zil zurna sarhoşken ona yakın hissediyordum. Ruhumda yaşıyormuş gibi. Kendime ve sessizliğime yaklaştıkça ulaşıyordum ona en derinde beni bekliyordu.

   Miranda’ya varmama ramak kala bir acıyla uyandım. İnsanların ruhsuz makinelerinden biri çarpmış olmalıydı bana. Yoldaşlarımla beraber caddenin ortasında yatıyorduk. Mücadelemizi kaybetmiştik. Ne bir an olsun onları durdurabilmiştik ne de ben Miranda’ya ulaşabilmiştim. Ne yoldaşlarım binlerce yıldır yağdıkları yerde isteniyorlardı ne de ben ruhum tarafından, Miranda tarafından isteniyordum. 

Yorumlar